సమయం రాత్రి రెండుగంటలు .
ఇంకో మూడుగంటల్లో హైదరాబాద్ విమానం.
ఇంకో ఆరుగంటల్లో హైదరాబాద్లో వాలుతా.తలచుకుంటే వచ్చే ఆనందానికి వెలకట్టలేము.ఆలోచనల్లో ఇంకో రెండుగంటలు కరిగిపోయాయి.
చెక్-ఇన్ చేస్తున్నారు.ఒక సారి ఇంటికి కాల్ చేశాను బయలుదేరుతున్న అని చెప్పడానికి.నేను దుబాయిలో బయలుదేరగానే వాళ్ళు వరంగల్లో బయలుదేరుతారు.ఇద్దరం ఒకేసారి హైదరాబాద్ చేరుకుంటాం.
అక్కడ వాళ్ళు బయలుదేరారట .ఇక్కడ కూడా నా విమానం బయలుదేరింది.
ఇంకో మూడుగంటల్లో హైదరాబాద్ చేరుకుంటా మా వాళ్ళని చూస్తా.తలుచుకుంటే ఆనందానికి అవధుల్లేవు.మొత్తానికి హైదరాబాద్లో దిగాను.ఇంకో అరగంటలో చెక్-అవుట్ అయిపోయి మా వాళ్ళని చూస్తా .
అరగంట అయింది.బయటికి వెళ్ళగానే
మా ఫ్రెండ్స్ నన్ను చూసి అరుపులు.నడకలో వేగం పెరిగింది.వెళ్ళగానే తెల్లగా అయ్యావని ఒకడు,బక్కగా అయ్యావని ఒకడు,నన్ను చుట్టుముట్టేశారు.ఉక్కిరి బిక్కిరి ఎవరితో మాట్లాడుతున్నానో తెలియదు.అందరు వున్నా నా కళ్ళు వేరే చోట వెతుకుతున్నాయి.ఒక్కసారి వెనక్కి చూసాను.బావ ,మేనల్లుల్లు .నేను చూస్తున్నది వాళ్ళ గురించే ,వెళ్లి వాళ్ళని పలకరించి చిన్నల్లుడు నన్ను గుర్తుపడుతాడ అని నాకున్న చిన్న డౌట్ క్లియర్ చేసుకున్నాను.అందర్నీ చూసి మాట్లాడేసరికి ఎయిర్పోర్ట్ లోనే గంట గడిచింది.ఇంకో మూడు గంటల్లో వరంగల్ చేరుకుంటా.అమ్మని ,నాన్నని,అక్కని,అందర్ని చూస్తా.
కాని అప్పుడు కే.సి.ఆర్.నిరాహారదీక్ష కారణంగా అడుగడుగునా రాస్తారోకోలు ,ధర్నాలు .మొత్తానికి ఇంటికి చేరుకునేసరికి ఇంకో ఆరుగంటలు పట్టింది.దారంతా నాకంత వింతగా అనిపిస్తుంది.ఒక్క నిమిషం వేస్ట్ చెయ్యకుండా నన్ను సావగోడుతునే వున్నారు మా ఫ్రెండ్స్.ధర్నా జరుగుతున్నచోట్ల ఫోటోస్ దిగుతూ మొత్తానికి మా వూరు చేరుకున్నాము.నేను వెళ్లేసరికి మా ఇల్లు నిండిపోయింది.చుట్టాలతో,ఇంటిపక్కవాల్లతో.అందర్ని చూసే సరికి కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు కారుతూనే వున్నాయి.ఆ నిమిషాన్ని కోట్లు పెట్టిన కొనలేము .మా ఇల్లు మొత్తం మారిపోయింది.అస్సలు నేను చుసిన ఇల్లుకు ఇప్పుడు చూసే ఇల్లుకు పోలికే లేదు.అమ్మ కళ్ళలో అప్పుడు చుసిన కాంతి ఇంకా నాకు కనపడుతూనే వుంది.ఇంకా నా అనుభవాలని ఇంకో టపాలో పంచుకుంటా.
